ميكنم تا وقت سحر و چند شب چنين ميكردند « 69 » . ميگويند كه ناگاه شبى آن زن بخواب بود و مرد خدمت ميكرد كه بوى خوش بشنيد كه بويهاى ديگر مثل آن بو نبود « 70 » و ( گفت ) « * » در خانه احساس چيزى نميكردم پس در نوبت خود كه در خواب بودم هاتفى ندا كرد و گفت اى مرد واى بر تو ، گفتم چرا گفت در خانه تو رحمت حق سبحانه و تعالى نزول كرده پس بيدار گشتم ديدم آن غريب روح سپرده بود . راوى گويد كه شيخ كبير در اين حكايت چون به اين سخن « * » رسيد كه تو در خوابى و رحمت حق تعالى در خانه تو نزول كرده اضطراب كرده و بيهوش شده در كنار من افتاد ديدم كه آب چشم شيخ در كف من روان شد و مىچشيدم و بسى شيرين بود پس از اين حكايت هيچ از شيخ نشنيدم « 71 » و شيخ ابو الحسن ديلمى كتابى نوشته است در سيرت شيخ كبير و آن كتاب غير مشيخه است و در آن كرامات شيخ و كلمات و حكايات شيخ آورده است . مترجم كتاب ميگويد بدانك در آخر هر مزارى مؤلف كتاب روح الله روحه بعد از سيرت و حكايت صورت و احوال صاحب مزار به ترتيب ذكر تاريخ وفات نيز كرده است تا فايده آن بيشتر باشد « 72 » پس بر اين ترتيب وفات شيخ كبير در شب سه‌شنبه بوده است از بيست و سوم ماه رمضان سنه احدى و سبعين و ثلثمائة الهجريه « 73 »

--> ( 69 ) - جها : و چنين كردند . ( 70 ) - مد : و بويهاى ديگر نبود . * ) - كلمه ( گفت ) براى صحت افعال جمله اضافه گرديد . * - مد : حكايت بر سر بنده رسيد - جها : حكايت در سر شده چون به اين سخن رسيد . ( 71 ) - فلما بلغ الشيخ الى قوله اتنام و الحق نازل فى دارك زعق و اضطرب و وقع فى الكرسى و دموعه تسيل على كفى فلحست دمعه و كان حلوا و ما انتفع بالشيخ بعد ذلك ( شد الازار صفحه 45 ) . ( 72 ) - جها : مؤلف كتاب مىگويد بدانكه در آخر هر مزارى بعد از سيرت و حكايت صورت احوال صاحب مزار به ترتيب وفات نيز ذكر كرده است تا فايده آن بيشتر باشد . ( 73 ) - چنين است نيز در انساب سمعانى و شيرازنامه ولى در تاريخ يافعى 2 - 397 و سبكى 2 - 145 وفات او را در ثالث رمضان نوشته‌اند و لابد كلمه ( و العشرين ) بعد از ثالث در اين دو مأخذ از قلم افتاده است . اما در خصوص سال وفات شيخ كبير در اينكه سنه 371 بوده ما بين مورخين معتبر گويا هيچ خلافى نيست و اكثريت عظيمه ايشان از قبيل مؤلفين حلية الاولياء و انساب سمعانى -